تسکین درد سرطان کبد: از استامینوفن تا مورفین

درد سرطان کبد ممکن است به‌صورت احساس فشار یا سنگینی در قسمت راست و بالای شکم، درد منتشرشونده به شانه راست یا در موارد پیشرفته‌تر به‌شکل درد استخوانی ظاهر شود. شدت و علت درد در همه بیماران یکسان نیست؛ بنابراین، تسکین درد سرطان کبد باید بر اساس نوع درد، شدت آن، میزان عملکرد کبد، وجود سیروز یا آسیت و سایر داروهای مصرفی بیمار برنامه‌ریزی شود.

خوشبختانه بیشتر دردهای مرتبط با سرطان را می‌توان با ترکیبی از داروهای مسکن، درمان علت زمینه‌ای، روش‌های غیردارویی و در صورت نیاز مداخلات تخصصی کنترل کرد. از استامینوفن و داروهای کمکی گرفته تا اپیوئیدها، رادیوتراپی تسکینی و روش‌هایی مانند بلاک عصبی، گزینه‌های مختلفی وجود دارد؛ اما انتخاب دارو و مقدار مصرف آن در بیمار مبتلا به سرطان کبد باید حتماً زیر نظر پزشک انجام شود.

نکات کلیدی

• درد سرطان کبد معمولاً بر اساس شدت آن (خفیف، متوسط، شدید) با داروهای متفاوت مدیریت می‌شود؛ این رویکرد به‌عنوان «نردبان درد» شناخته می‌شود.
• در بیماران مبتلا به سرطان کبد، مصرف ایبوپروفن، آسپرین و سایر NSAIDها باید حتماً با تأیید پزشک باشد، زیرا ممکن است برای کبد یا پلاکت‌ها مناسب نباشند.
• مورفین رایج‌ترین اپیوئید برای درد سرطان است و می‌تواند به شکل خوراکی، تزریقی یا سایر فرم‌ها تجویز شود.
• طبق کلینیک مایو، خطر اعتیاد به اپیوئیدها در بیمارانی که آن‌ها را طبق دستور پزشک و برای سرطان پیشرفته مصرف می‌کنند، پایین است.
• درد پیش‌رونده (breakthrough pain) یک درد ناگهانی و کوتاه‌مدت است که با «داروی نجات» سریع‌اثر کنترل می‌شود.

درد سرطان کبد چرا و چگونه ایجاد می‌شود؟

کبد اندامی است که در کپسولی نازک اما پر از گیرنده‌های عصبی پیچیده شده است. وقتی تومور در بافت کبد رشد می‌کند، این کپسول را می‌کشد و فشار می‌دهد؛ همین فشار مکانیکی یکی از اصلی‌ترین منشأهای درد در سرطان کبد است. علاوه بر این، اگر تومور به اندام‌های مجاور مانند دیافراگم، معده یا کیسه‌ی صفرا گسترش یابد یا در موارد پیشرفته‌تر به استخوان‌ها متاستاز دهد، منبع دیگری از درد ایجاد می‌شود. برخی از روش‌های درمانی خودِ سرطان کبد، مانند جراحی، امبولیزاسیون یا ابلیشن، نیز می‌توانند به‌طور موقت درد یا حساسیت ایجاد کنند که باید جدا از درد ناشی از خودِ تومور رصد شود.

از نظر پزشکی، دردهای مرتبط با سرطان کبد را می‌توان در چند دسته‌ی کلی جای داد که هرکدام ماهیت و گاه درمان متفاوتی دارند:

• درد احشایی: دردی کسل‌کننده، فشاری یا گرفته‌ای که از کشیدگیِ کپسول کبد یا اندام‌های داخلی ناشی می‌شود؛ معمولاً محل دقیق آن مشخص نیست.
• درد نوروپاتیک: ناشی از آسیب یا فشار به اعصاب؛ حسی از سوزش، تیرکشیدن یا گزگز که ممکن است به داروهای معمول مسکن به‌خوبی پاسخ ندهد.
• درد استخوانی: در صورت گسترش تومور به استخوان، دردی موضعی و اغلب مرتبط با حرکت که می‌تواند با التهاب همراه باشد.

شناختِ نوعِ درد برای پزشک بسیار مهم است، چون انتخاب دارو مستقیماً به آن بستگی دارد؛ برای نمونه دردهای نوروپاتیک معمولاً به داروهای کمکیِ ویژه (مانند برخی ضدافسردگی‌ها یا ضدتشنج‌ها) بهتر پاسخ می‌دهند تا صرفاً مسکن‌های معمول. به همین دلیل توصیف دقیق حس درد به پزشک—آیا فشاری است، سوزشی است، تیرکشنده است یا مثل ضربان—اطلاعاتِ بسیار ارزشمندی برای تنظیمِ درمان فراهم می‌کند.

رویکرد گام‌به‌گام مدیریت درد چگونه است؟

یکی از چارچوب‌های شناخته‌شده در مدیریت درد سرطان، «نردبان درد» یا «رویکرد پلکانی» است که ریشه در راهنمای سازمان بهداشت جهانی دارد. اساسِ این رویکرد ساده است: داروهای مسکن بر اساس شدتِ درد بیمار—خفیف، متوسط یا شدید—انتخاب می‌شوند، نه بر اساس یک قاعده‌ی ثابتِ یکسان برای همه (مؤسسه‌ی ملی سرطان آمریکا). یعنی بیمار همیشه از پایین‌ترین پله شروع نمی‌کند؛ اگر درد از ابتدا شدید باشد، پزشک می‌تواند مستقیماً سراغ داروهای قوی‌تر برود.

نکته‌ی مهم این است که این نردبان یک مسیرِ یک‌طرفه و انعطاف‌ناپذیر نیست، بلکه ابزاری برای تنظیمِ پویا و مستمر درمان است. همان‌طور که مرکز سرطان اندرسون تأکید می‌کند، مدیریت درد سرطان یک رویکرد یکسان برای همه ندارد؛ ترجیح بیمار، آلرژی‌ها و تداخلات دارویی احتمالی با سایر درمان‌ها، همگی بر انتخاب پزشک اثر می‌گذارند. برای بیمار سرطان کبد، این موضوع اهمیت دوچندان دارد چون وضعیت عملکرد کبد می‌تواند انتخاب و دوزِ برخی داروها را محدود کند.

نکتهٔ مهم: انتخاب پله‌ی مناسب فقط کار پزشک است، نه بیمار یا خانواده. تغییر خودسرانه‌ی دارو یا دوز—حتی «برای احتیاط کمتر مصرف کردن»—می‌تواند باعث کنترل‌نشدن درد یا بروز عوارض ناخواسته شود.

داروهای مسکن بدون نسخه چه زمانی مناسب‌اند؟

برای دردهای خفیف، پزشکان معمولاً از استامینوفن (که با نام تجاری تایلنول هم شناخته می‌شود) یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن استفاده می‌کنند (مؤسسه‌ی ملی سرطان آمریکا). استامینوفن می‌تواند درد خفیف تا متوسط را کاهش دهد و تب را پایین بیاورد، اما برخلاف NSAIدها اثر ضدالتهابی ندارد؛ طبق گزارش انجمن سرطان آمریکا، در دوزهای معمول، عوارض جانبی استامینوفن به‌ندرت دیده می‌شود. با این حال، «دوز معمول» چیزی است که باید توسط پزشک بیمار و با توجه به وضعیت کبد تعیین شود، چون استامینوفن در دوزهای بالا برای کبد بار متابولیکی ایجاد می‌کند.

موضوع NSAIDها در سرطان کبد پیچیده‌تر است. مرکز سرطان اندرسون توضیح می‌دهد که وقتی تومور به استخوان‌ها، اعصاب یا اندام‌ها حمله می‌کند، التهاب ایجاد می‌شود و داروهایی مانند سلکوکسیب یا ملوکسیکام می‌توانند در این حالت مؤثر باشند؛ اما همین منبع هشدار می‌دهد که داروهای ضدالتهاب ممکن است بر عملکرد پلاکت‌ها اثر بگذارند و تب را پنهان کنند، به همین دلیل برای بیمارانی که شیمی‌درمانی، ایمونوتراپی یا برخی کارآزمایی‌های بالینی دارند و در معرض خطر بیشترِ عفونت یا خونریزی هستند، ممکن است توصیه نشوند. مؤسسه‌ی سرطان کانسیل استرالیا مشخصاً درباره‌ی سرطان کبد هشدار می‌دهد: برخی مسکن‌ها مانند ایبوپروفن و آسپرین ممکن است برای دردهای ناشی از سرطان کبد مناسب نباشند و باید حتماً با پزشک درباره‌ی آن‌ها مشورت شود.

هشدار: هیچ داروی بدون‌نسخه‌ای—حتی استامینوفن یا ایبوپروفن—را بدون تأیید تیم درمانی خود مصرف نکنید. کبدِ آسیب‌دیده یا درگیرِ تومور، ظرفیت متفاوتی برای پردازش دارو دارد و آنچه برای یک فرد سالم بی‌خطر است، برای بیمار سرطان کبد می‌تواند خطرناک باشد.

اپیوئیدهای ضعیف چه زمانی لازم می‌شوند؟

وقتی درد از سطح خفیف عبور می‌کند و به داروهای پله‌ی اول به‌خوبی پاسخ نمی‌دهد، پزشک ممکن است سراغ اپیوئیدهای نسبتاً ضعیف‌تر مانند کدئین یا ترامادول برود. این داروها معمولاً برای دردهای متوسط تجویز می‌شوند و می‌توانند به‌تنهایی یا در ترکیب با استامینوفن مصرف شوند تا اثر تسکینی تقویت شود. تصمیم درباره‌ی نوع دقیق دارو، دوز و فاصله‌ی مصرف کاملاً به پزشک واگذار می‌شود، چون تحملِ فردی به داروهای اپیوئیدی و همچنین وضعیت کبد می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد.

عوارض جانبیِ این دسته از داروها معمولاً شامل خواب‌آلودگی خفیف، یبوست و گاهی تهوع است؛ این عوارض معمولاً با تعدیل دوز یا افزودن داروهای کمکی (مانند نرم‌کننده‌ی مدفوع) قابل کنترل هستند. نکته‌ی مهم این است که اگر درد با دوز فعلیِ اپیوئید ضعیف کنترل نمی‌شود، این به‌معنای شکست درمان یا پیشرفتِ حتمی بیماری نیست؛ بلکه معمولاً نشانه‌ای است که پزشک باید برنامه‌ی دارویی را بازبینی و در صورت لزوم به پله‌ی بعدی نردبان درد منتقل شود.

اپیوئیدهای قوی چگونه دردهای شدید را کنترل می‌کنند؟

برای دردهای متوسط تا شدید، اپیوئیدهای قوی‌تر وارد میدان می‌شوند (مؤسسه‌ی ملی سرطان آمریکا). مورفین رایج‌ترین اپیوئید مورد استفاده برای درد سرطان است؛ در کنار آن، اکسی‌کدون، فنتانیل و متادون هم از داروهای شناخته‌شده در این گروه هستند. کلینیک مایو نمونه‌هایی از این داروها را نام می‌برد، از جمله مورفین (با نام‌های تجاری مانند کادیان یا ام‌اس‌کانتین) و اکسی‌کدون (با نام‌های تجاری مانند اکسی‌کانتین یا روکسیکودون).

یکی از نکاتی که بیماران و خانواده‌ها باید بدانند این است که اپیوئیدها به روش‌های مختلفی تجویز می‌شوند: خوراکی، تزریقی، زیرجلدی یا حتی به‌شکل پچِ پوستی برای داروهایی مانند فنتانیل. طبق کلینیک مایو، برخی اپیوئیدها سریع‌اثر هستند و تسکین درد را به‌سرعت فراهم می‌کنند اما ممکن است نیاز به مصرف مکرر داشته باشند؛ برخی دیگر طولانی‌اثرند و تسکین پایدارتری می‌دهند بدون نیاز به مصرف مکرر. گاهی این دو نوع در کنار هم استفاده می‌شوند تا هم پوششِ پایدار درد و هم پاسخ سریع به دردهای ناگهانی فراهم شود.

درد پیش‌رونده و داروی نجات چیست؟

گاهی حتی با وجود برنامه‌ی منظم دارویی، دردی ناگهانی و شدید برای مدت کوتاهی ظاهر می‌شود؛ به این حالت «درد پیش‌رونده» یا breakthrough pain گفته می‌شود (مرکز سرطان مموریال اسلوان کترینگ). برای این نوع درد، پزشک می‌تواند داروی قوی و سریع‌اثری مانند مورفین خوراکی تجویز کند که به آن «داروی نجات» گفته می‌شود؛ این داروها سریع عمل می‌کنند، مدت طولانی در بدن نمی‌مانند و معمولاً همراه با داروی معمولی که برای کنترل درد پایه مصرف می‌شود، تجویز می‌شوند.

عوارض جانبی و تحمل دارویی چگونه مدیریت می‌شود؟

داروهای اپیوئیدی عوارض جانبی شایعی دارند (مؤسسه‌ی ملی سرطان آمریکا) که معمولاً شامل یبوست، تهوع، خواب‌آلودگی و گاهی خشکی دهان است. بخش بزرگی از این عوارض—به‌ویژه یبوست—با درمان‌های حمایتی مانند نرم‌کننده‌ی مدفوع، افزایش مایعات و فعالیت بدنیِ متناسب با شرایط بیمار قابل مدیریت است. یکی دیگر از نکاتی که کلینیک مایو به آن اشاره می‌کند این است که بیمار ممکن است با گذر زمان به داروی مسکن خود «تحمل» پیدا کند، یعنی برای همان سطح کنترل درد به دوز بالاتری نیاز داشته باشد؛ این پدیده طبیعی و قابل انتظار است و لزوماً به‌معنای پیشرفتِ بیماری نیست، بلکه یک واکنش فیزیولوژیک بدن به مصرف طولانی‌مدت دارو است.

طبق کلینیک مایو، خطر اعتیاد به اپیوئیدها برای افرادی که به‌دلیل سرطان پیشرفته و طبق دستور پزشک از آن‌ها استفاده می‌کنند، پایین است.

نکتهٔ مهم: هرگز دوز اپیوئید را خودسرانه افزایش یا کاهش ندهید و مصرف آن را بدون مشورت با پزشک قطع نکنید؛ قطع ناگهانی می‌تواند عوارضی ایجاد کند که با تنظیم تدریجی و تحت نظارت پزشک قابل پیشگیری است.

داروهای کمکی برای انواع خاص درد چه هستند؟

علاوه بر مسکن‌های اصلی، دسته‌ای از داروها به‌عنوان «داروهای کمکی» در کنترل انواع خاص درد به کار می‌روند. طبق انجمن سرطان آمریکا، داروهای ضدافسردگی می‌توانند برای درد سوزشی یا گزگزی ناشی از آسیب عصبی (نوروپاتی محیطی) مفید باشند، داروهای ضداضطراب برای اسپاسم عضلانی کاربرد دارند و داروهای ضدتشنج می‌توانند درد عصبی را کاهش دهند. همچنین همین منبع اشاره می‌کند که داروهای محرک و آمفتامین‌ها می‌توانند اثر تسکین‌دهنده‌ی اپیوئیدها را افزایش دهند و خواب‌آلودگی ناشی از آن‌ها را کم کنند. این ترکیب‌های دارویی نشان می‌دهد که مدیریت درد سرطان کبد یک پازل چندبُعدی است که باید توسط تیم درمان به‌صورت شخصی‌سازی‌شده تنظیم شود.

روش‌های غیردارویی چه نقشی در تسکین درد دارند؟

به‌طور کلی، بسیاری از بیماران در کنار درمان دارویی از روش‌های غیردارویی هم بهره می‌برند تا کیفیت زندگی خود را بهتر کنند. تکنیک‌های آرام‌سازی و تمرین‌های تنفسی، مدیتیشن، فیزیوتراپیِ ملایم و ماساژ می‌توانند به کاهش تنش عضلانی و اضطراب مرتبط با درد کمک کنند؛ این روش‌ها معمولاً جایگزین درمان دارویی نیستند، اما به‌عنوان مکمل می‌توانند تجربه‌ی بیمار از درد را بهبود دهند. برخی بیماران از طب سوزنی هم استفاده می‌کنند، اما پیش از هر اقدام مکملی—به‌ویژه اگر تحت شیمی‌درمانی یا درمان‌های دیگر هستید—باید حتماً با پزشک مشورت کرد تا از بروز تداخل یا خطر خونریزی (به‌ویژه در بیماران با اختلال انعقادی مرتبط با کبد) پیشگیری شود.

حمایت روانی نیز جزء جدانشدنی از مدیریت درد است. درد مزمن، به‌ویژه در بستر سرطان، معمولاً با اضطراب، بی‌خوابی و افت روحیه همراه می‌شود و این عوامل خودشان می‌توانند حس درد را تشدید کنند. صحبت با روان‌شناس یا حضور در گروه‌های حمایتی بیماران سرطانی، همراه با ارتباط صمیمانه با خانواده، می‌تواند بخشی از این چرخه‌ی منفی را بشکند. به‌طور کلی، رویکردی که هم بُعد جسمی و هم بُعد روانی درد را هدف بگیرد، معمولاً نتیجه‌ی پایدارتری دارد.

درمان‌های مداخله‌ای چه زمانی لازم می‌شوند؟

در مواردی که درد با داروهای معمول و روش‌های غیردارویی کنترل نمی‌شود—دردهایی که به آن «درد مقاوم» گفته می‌شود—تیم درمان ممکن است روش‌های تخصصی‌تری را پیشنهاد دهد. یکی از این روش‌ها بلاک عصبی است که در آن با تزریق دارو در نزدیکی یک عصب یا گروه عصبی خاص، سیگنال درد مسدود می‌شود؛ این روش معمولاً برای دردهای موضعی و شدید که منشأ عصبی مشخصی دارند به کار می‌رود. روش دیگر، رادیوتراپیِ تسکینی است که هدف آن نه از‌بین‌بردن کامل تومور، بلکه کوچک‌کردن آن برای کاهش فشار و درد در ناحیه‌ی مورد نظر است.

این روش‌ها معمولاً زمانی مطرح می‌شوند که پزشک متخصص درد یا انکولوژیست، پس از ارزیابی کامل، به این نتیجه برسد که ترکیب دارویی فعلی به سقفِ اثربخشی خود رسیده یا عوارض جانبی آن غیرقابل‌تحمل شده است. تصمیم برای رفتن به سمت این روش‌های تهاجمی‌تر همیشه باید در گفت‌وگوی مشترک بین بیمار، خانواده و تیم درمان گرفته شود، و هدف نهایی همچنان یکسان است: کاهش درد بدون آسیب به کیفیت باقی‌مانده‌ی زندگی بیمار.

خانواده و بیمار چگونه در این مسیر همراه شوند؟

یکی از مهم‌ترین کارهایی که بیمار و خانواده می‌توانند انجام دهند، گزارش دقیق و صادقانه‌ی درد به پزشک است؛ نه توصیف کلی مثل «درد دارم»، بلکه جزئیاتی مثل محل، شدت (مثلاً از صفر تا ده)، زمان بروز، عاملی که آن را بهتر یا بدتر می‌کند و اینکه چقدر بر خواب و فعالیت روزانه اثر گذاشته است. نگه‌داشتن یک دفترچه‌ی کوچک برای ثبت روزانه‌ی درد می‌تواند به پزشک کمک کند تا برنامه‌ی دارویی را دقیق‌تر تنظیم کند. همچنین، خوددرمانی—از جمله قرض‌گرفتن داروی مسکن از یک بیمار دیگر یا تغییر خودسرانه‌ی دوز به‌دلیل ترس از عوارض—می‌تواند بسیار خطرناک باشد و اصلاً توصیه نمی‌شود.

ترس از اعتیاد یکی از موانع شایعی است که باعث می‌شود بیماران یا خانواده‌ها از مصرف کامل دوزِ تجویزشده‌ی اپیوئید خودداری کنند و درد را بی‌جهت تحمل کنند. همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، در بیمارانی که اپیوئید را طبق دستور پزشک و برای سرطان پیشرفته مصرف می‌کنند، خطر اعتیاد پایین است؛ بنابراین بهتر است این نگرانی را صریح و بدون خودسانسوری با پزشک مطرح کنید تا با اطلاعات درست تصمیم بگیرید، نه با ترسِ ناگفته.

نکتهٔ مهم: نگه‌داری ایمن داروهای اپیوئیدی در خانه (دور از دسترس کودکان و دیگران) و دور ریختن صحیح داروهای اضافی طبق راهنمای داروخانه یا پزشک، بخش مهمی از مسئولیت خانواده در این مسیر است.

در نهایت، نقش خانواده فقط در پیگیری دارو خلاصه نمی‌شود؛ حضور آرام، شنیدنِ بی‌قضاوت و همراهیِ عملی (مانند رفتن به ویزیت‌ها یا کمک در ثبت دفترچه‌ی درد) می‌تواند بار روانیِ بیمار را به‌طور محسوسی کم کند. اگر احساس می‌کنید درد بیمار به‌خوبی کنترل نمی‌شود یا در انتخاب مسیر درمانی سردرگم هستید، می‌توانید از مشاورهٔ هوشمند بای‌بای‌سرطان استفاده کنید تا سؤالات خود را مطرح کنید و راهنمایی اولیه بگیرید، یا برای هماهنگی دقیق‌تر درمان، به سراغ یافتن پزشک متخصص بروید. این ابزارها هرگز جای مشورت مستقیم با تیم درمان بیمار را نمی‌گیرند، اما می‌توانند نقطه‌ی شروعی مطمئن برای گرفتن اطلاعات درست باشند.

درمان علت زمینه‌ای چه نقشی در تسکین درد سرطان کبد دارد؟

برای تسکین درد سرطان کبد همیشه افزایش دوز مسکن کافی نیست؛ زیرا درد ممکن است بر اثر رشد تومور، کشیدگی پوشش کبد، فشار بر اندام‌ها و اعصاب اطراف، انسداد مجاری صفراوی، تجمع مایع در شکم یا گسترش سرطان به استخوان‌ها ایجاد شده باشد. در چنین شرایطی، شناسایی و درمان عامل اصلی می‌تواند شدت درد را کاهش دهد و نیاز بیمار به مسکن‌های قوی را کمتر کند.

روش درمان علت زمینه‌ای به مرحله سرطان، محل و اندازه تومور، میزان عملکرد کبد و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• جراحی یا پیوند کبد: در بیماران واجد شرایط، برداشتن تومور یا جایگزینی کبد می‌تواند منبع اصلی درد را برطرف کند.
• ابلیشن: روش‌هایی مانند ابلیشن با امواج رادیویی یا مایکروویو با تخریب موضعی تومور، ممکن است فشار و درد ناشی از آن را کاهش دهند.
• امبولیزاسیون یا رادیوامبولیزاسیون: با کاهش خون‌رسانی به تومور یا رساندن پرتو به‌صورت موضعی، ممکن است تومور کوچک‌تر و علائم بیمار کمتر شود.
• رادیوتراپی تسکینی: در بعضی بیماران برای کاهش اندازه تومور، کم‌کردن فشار روی بافت‌های اطراف یا کنترل درد ناشی از متاستاز استخوانی استفاده می‌شود.
• درمان‌های سیستمیک: ایمونوتراپی و داروهای هدفمند ممکن است با کنترل رشد سرطان، به‌مرور باعث کاهش درد و سایر علائم شوند.
• درمان عوارض همراه: تخلیه آسیت، بازکردن انسداد مجاری صفراوی، درمان عفونت و رسیدگی به مشکلات استخوانی می‌تواند به‌طور مستقیم در کاهش درد مؤثر باشد.

برخی درمان‌های موضعی مانند ابلیشن یا امبولیزاسیون ممکن است در روزهای نخست خود باعث درد موقت شوند؛ بنابراین باید از قبل برای کنترل این عارضه برنامه‌ریزی شود. همچنین اثر درمان علت زمینه‌ای معمولاً فوری نیست و ممکن است تا زمان شروع اثر آن، مصرف منظم مسکن‌ها همچنان لازم باشد.

انتخاب این روش‌ها باید پس از ارزیابی انکولوژیست، متخصص کبد، رادیولوژیست مداخله‌ای یا تیم مراقبت تسکینی انجام شود. هدف اصلی، ایجاد تعادل میان کنترل سرطان، کاهش درد و حفظ بهترین کیفیت زندگی ممکن برای بیمار است.

سؤالات متداول

کلام آخر

تسکین درد سرطان کبد تنها به مصرف یک مسکن محدود نمی‌شود؛ نوع و شدت درد، عملکرد کبد، بیماری‌های همراه و علت ایجاد درد همگی در انتخاب درمان نقش دارند. ممکن است برای کنترل مناسب درد از مسکن‌های غیراپیوئیدی، اپیوئیدها، داروهای کمکی، درمان خود تومور و روش‌های مداخله‌ای استفاده شود. گزارش دقیق درد و عوارض داروها به تیم درمان کمک می‌کند برنامه‌ای تنظیم شود که ضمن کاهش درد، هوشیاری و کیفیت زندگی بیمار را تا حد امکان حفظ کند. هیچ مسکنی، حتی داروهای بدون نسخه، نباید در سرطان کبد خودسرانه مصرف شود.